Rasti dhe Procedura Para Gjykatës
Çështja thelbësore në rrethanat e rastit konkret, ndërlidhen me atë se parashtruesi i kërkesës përmes aktakuzës së ngritur nga Prokuroria, nën dyshimin e bazuar ishte akuzuar për kryerjen e veprës penale të vjedhjes nga paragrafi 1 i nenit 313 të KPK-së. Përderisa parashtruesi i kërkesës ishte në vuajtje të dënimit për kryerjen e një vepre tjetër penale, gjatë shqyrtimit fillestar para gjyqtares së vetme gjykuese në Gjykatën Themelore pa praninë e mbrojtësit ku njëherit ishte deklaruar se do të mbrohej vetë, dhe pas njoftimit dhe udhëzimit nga ana e Gjykatës Themelore në lidhje me të drejtat e tij i njëjti kishte pranuar fajësinë për kryerjen e veprës penale për të cilën akuzohej.
Neni 248 KPPK (Pranimi i fajësisë gjatë shqyrtimit fillestar)
Në vijim të deklaratës së parashtruesit të kërkesës për pranimin e fajësisë për kryerjen e veprës penale, të cilën nuk e kishte kundërshtuar as Prokuroria, Gjykata Themelore pas dëgjimit të palëve në pajtim me nenin 248 të KPPK-së kishte miratuar pranimin e fajësisë së parashtruesit të kërkesës.
Në vijim të kësaj, Gjykata Themelore e shpalli parashtruesin e kërkesës fajtor për kryerjen e veprës penale duke e dënuar atë me dënim me burgim në kohëzgjatje prej 120 (njëqind e njëzetë) ditësh, si dhe gjobë në shumë prej 100 (njëqind) euro. Kundër Aktgjykimit të Gjykatës Themelore, parashtruesi i kërkesës kishte paraqitur ankesë në Gjykatën Themelore, ndër tjerash duke kontestuar vendimin për sanksionin penal për të cilin kishte specifikuar se si rezultat i pranimit të fajësisë së tij dënimi me burgim dhe ai me gjobë duheshin zvogëluar.
Procedura në Gjykatën e Apelit dhe Supreme
Gjykata e Apelit kishte refuzuar ankesën e parashtruesit të kërkesës si të pabazuar. Si rezultat i kësaj, parashtruesi i kërkesës kundër Aktgjykimit të Gjykatës së Apelit kishte paraqitur kërkesë për mbrojtje të ligjshmërisë në Gjykatën Supreme, përmes të cilës, ndër tjerash pretendoi se pranimi i fajësisë nga ana e parashtruesit të kërkesës ishte bërë në mungesë të mbrojtjes, në të cilat rrethana mbrojtja sipas tij bazuar në nenin 56 (Mbrojtja e detyruar) të KPPK-së ishte e detyruar dhe për pasojë pranimi i fajësisë ishte në kundërshtim me nenin 248 (Pranimi i fajësisë gjatë shqyrtimit fillestar) të KPPK-së.
Vendimi i Gjykatës Supreme [Pml.nr.189/23]
Gjykata Supreme refuzoi kërkesën për mbrojtje të ligjshmërisë të parashtruesit të kërkesës si të pabazuar duke konstatuar se:
- Nuk ka shkelje të ligjit penal ose të dispozitave të procedurës penale
- Mbrojta e detyruar sipas nenit 56 të KPPK-së nuk është e aplikueshme në këtë rast
- Parashtruesi ishte njoftuar dhe udhëzuar për të drejtën e tij për mbrojtës
Pretendimet e Parashtruesit para Gjykatës
Parashtruesi kontestoi vendimin e Gjykatës Supreme duke argumentuar shkelje të:
- Neni 30 Kushtetuta (Të Drejtat e të Akuzuarit)
- Neni 31 Kushtetuta (E Drejta për Gjykim të Drejtë dhe të Paanshëm)
- Neni 6 KEDNJ (E drejta për një proces të rregullt)
Argumentet Kryesore
Parashtruesi specifikon se atij i është shkelur e drejta për mbrojtje, për shkak se:
- Nuk i është siguruar mbrojtës me shpenzime publike
- Pranimi i fajësisë ka ndodhur ndërkohë që ai ishte në vuajtje të dënimit për vepër tjetër penale
- Gjykatat nuk kanë vlerësuar shkallën e arsimimit të tij për t'u bindur për kuptimin e të drejtave
Neni 56 KPPK (Mbrojtja e detyruar)
Gjykata theksoi se e drejta për të pasur mbrojtës nuk është absolute dhe se kjo e drejtë duhet të interpretohet në pajtim me legjislacionin përkatës në fuqi dhe rrethanat konkrete të rastit.
Vlerësimi i Gjykatës
Gjykata vlerësoi se interpretimi dhe arsyetimi i Gjykatës Supreme është i bazuar në dispozitat e KPPK-së, të cilat dispozita përfshijnë të drejtat në mbrojtje dhe mbrojtje juridike falas, nëse në rrethanat e parashtruesit të kërkesës mbrojtja ishte e detyruar, të drejta këto që burojnë nga nenet 30 dhe 31 të Kushtetutës, në ndërlidhje nenin 6.3 (c) të KEDNJ-së.
Konkluzioni
Gjykata konstatoi se pretendimet e parashtruesit të kërkesës për shkelje të së drejtës së tij në mbrojtje, të garantuar me paragrafin 5 të nenit 30 dhe paragrafët 1 dhe 6 të nenit 31 të Kushtetutës, në lidhje me nenin 6.3 (c) të KEDNJ-së janë qartazi të pabazuara si pretendime të "shkallës së katërt", dhe se kërkesa e tij shpallet e papranueshme në pajtim me rregullin 34 (2) të Rregullores së punës.
